Rauwe liefde. Pure sex. Krachtige relaties. Liefdevol daten. Man/vrouw zijn. Hoe doe je dat in hemelsnaam?

#1. Hoe het begon

Ik voelde zijn warme hand op mijn onderrug. Er is even oogcontact en dát is het moment dat ik even kortsluiting krijg. Wat is het dat deze man met mij doet?

Ik ben Anne, moeder van 2 kinderen, getrouwd en op sommige momenten zelfs gelukkig. Ik ben net de veertig gepasseerd en ben mezelf helemaal aan het herontdekken. Op veel verschillende gebieden maar zeker op het gebied van intimiteit, relaties en seks.

Het was een mooie zomeravond en we zitten met goed gezelschap op een terras. We genieten van elkaar en de drukte van het theaterfestival om ons heen.

Natuurlijk was ie me al eerder opgevallen. Lang, donkerblond, net iets te lang haar dat nonchalant in zijn nek valt, succesvol en tikje arrogant. #woestaantrekkelijk vind ik dus.

We hadden elkaar al eerder eens gesproken, niets bijzonders maar deze keer kwam-ie naast me zitten. Ik merk dat ik er wat ongemakkelijk van word. Uh, waarom? Wat is hier aan de hand?

We raken in een geanimeerd gesprek over wat mannen en vrouwen aantrekkelijk vinden. Daarbij vindt hij het nodig om, voor anderen onopgemerkt en voor mij onverwachts, een kleine demonstratie te geven. Hij legt zijn warme hand op mijn onderrug. Net een tikje te veel richting mijn billen. Er is even oogcontact en dát is het moment dat ik even kortsluiting krijg. Een warm-koude rilling giert langs mijn ruggengraat naar boven en weer naar beneden.

Word ik hier nu ter plekke versierd? Waarom reageert mijn lijf zo heftig? “OK, Anne, doe normaal! Dit kan zó echt niet!’ Als ik tegen mezelf ga praten is het serieus. Tegelijkertijd voel ik me zó goed. Deze man die geïnteresseerd is in mij. Sinds lange tijd voel ik me gezien en waanzinnig sexy. Dat dit nieuw voor me is blijkt uit mijn gedachten die niets anders schreeuwen dan: ’IK WIL DEZE MAN, HIER EN NU!’ 

De avond die volgt is er een van opbouwende spanning. Elkaar steeds opzoeken, net even aanraken, oogcontact. Ik heb het gevoel dat we alleen op de wereld zijn. Hij, ik en het enorme verlangen om elkaar ‘tegen de muur’ te zetten. En blijkbaar schreeuwen mijn gedachten zo hard dat er aan het einde van de avond, goddank er is een einde aan deze avond, geen ontkomen meer aan is. We zoenen heftig en nemen afscheid.

Wat ik toen niet wist en nu inmiddels wel is dat dit het begin zou zijn van een spel. Een spel dat gevaarlijk spannend is, verslavend zelfs en waar het onwaarschijnlijk is dat er een winnaar uitkomt. Een spel dat hij overigens vele malen beter speelt dan ik. Een spel ook waarbij de inzet steeds hoger wordt en daarmee ook de ‘tussentijdse-winst’. Maar hoe lang we blijven spelen?

#2. En hoe nu verder

Pijpen (deel twee)