Rauwe liefde. Pure sex. Krachtige relaties. Liefdevol daten. Man/vrouw zijn. Hoe doe je dat in hemelsnaam?

Flirten, hoe gaat dat ook alweer?

“Of misschien is mijn uitstraling wel te mannelijk?”

Vriendin moet er hard om lachen, maar ik ben bloedserieus. Ik probeer erachter te komen waarom ik deze avond, maar ook op andere, zo weinig aandacht van de mannen krijg. Blijkbaar ben ik het flirten verleerd. “Maak je wel oogcontact?” vraagt vriendin. Ik moet toegeven van niet. Oogcontact vind ik nogal spannend en bij onbekenden op zo’n feestje (lees: mannen) doe ik het nog minder. Straks denken ze, “Waarom kijkt ze zo naar mij?” of “ Wat een rare vrouw, waarom denkt ze dat ik met haar zou willen praten?” Ik weet ook wel dat dat mijn mindfucks zijn, dus ik besluit te oefenen deze avond. Binnen een half uur heb ik twee gesprekken, met Jeffrey die me een mooie vrouw noemt me spontaan XTC aanbiedt en Arjen die m’n uitstraling zo lekker vrolijk vindt.

Dat gaat dus goed, tot het moment dat de vrienden waarmee ik ben een danspauze nemen en we op de grond een broodje gaan zitten eten. Er staat een groepje mannen vlakbij ons, ik kijk op en denk “Wow..”,  #outofmyleague. Tanden figuurlijk op elkaar en toch zijn kant opkijken, hij kijkt opzij, ziet mij zitten en vangt mijn blik. Ik kijk weg, vriendin naast me “Ja hoor, hij checkt je wel uit nu”. We hebben nog een keer oogcontact. Het werkt! Maar 2 minuten later begint het hele groepje weg te lopen, hij kijk nog even om, we lachen naar elkaar, hij zwaait en dan niks.

Vriendin “Nu is het aan jou! Hij heeft net laten merken dat hij er ook open voor staat, hij kan ook niet weten of je vrijgezel bent of niet.” Ik ben meteen weer in de war, had ik moeten opstaan, achter hem aanlopen, het gesprek openen? Hij leek me niet te verlegen om dat zelf te doen. Ze zijn de uitgang al door. De vorige keer dat ik assertief genoeg was om een nummer te vragen, bleek de man in kwestie getrouwd, wat ik ontdekte net nadat we gegevens hadden uitgewisseld. “Maar we kunnen toch best een keer gaan stappen?”. Ik vond van niet en dat was dat.

Bizar genoeg doet mijn hoofd meteen weer dingen, stel dat ik nu 'The One' laat lopen? Terwijl ik niet eens geloof in het concept van 'The One'! In de auto terug vraag ik een van mannen hoe hij denkt dat het zit. Zijn conclusie: aandacht is altijd fijn. Jij gaf hem die en daar kreeg je een bedankje voor in de vorm van het afscheid. Maar als hij echt iets had gewild, dan was hij wel naar je toegekomen.

It’s a jungle out there.

De snurkende lul